Παραδοσιακή αρχιτεκτονική στη λίμνη Πλαστήρα

Τα παραδοσιακά σπίτια στη λίμνη Πλαστήρα είναι συνήθως διώροφα («ανωγιαστά»), ενώ ορισμένα διαθέτουν και τμηματικό μεσοπάτωμα («μεσιακό» ή «μετζάτο»).

Οι ένοικοι έμεναν στον όροφο, που αποτελούνταν από έναν ή περισσότερους χώρους (ντουντάδες).

Το κατώγι που σε ορισμένες περιπτώσεις χωριζόταν στο «μέσα» και «έξω» κατώγι, είχε αποθηκευτικούς χώρους και χώρους για τα ζώα, τα οποία έπαίζαν σημαντικότατο ρόλο στη ζωή των κατοίκων, καθώς στήριζαν την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, αποτελούσαν μεταφορικά μέσα και ήταν απαραίτητα για αρκετές αγροτικές εργασίες.

Οι σκεπασμένες βεράντες κάλυπταν όλη την πρόσοψη του σπιτιού ή βρίσκονταν στο κέντρο της, ενώ τα ξύλα των μπαλκονιών, η εξώπορτα και οι γωνιακές πέτρες συχνό έφεραν σκαλίσματα.Τα σπίτια στεγάζονταν με ξύλινες τετράρριχτες στέγες, καλυμμένες με κεραμίδια βυζαντινού τύπου ή με πλάκες από σχιστόλιθο.

Ο νεοκλασικισμός που αρχίζει να κυριαρχεί στις αρχές του 20ού αιώνα, θα τροποποιήσει το ύφος των σπιτιών της λίμνης Πλαστήρα, μεγαλώνοντας τα παράθυρα και τα δωμάτια, χωρίς να επιφέρει όμως αλλαγή και στα δομικά υλικά.Τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοίχεία θα διατηρηθούν ανέπαφα ως το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.